Hoe ben ik geworden wie ik ben?

24 oktober 2020 0 Door Cynthia van der Winden

Op de ‘home’ pagina spreek ik over mezelf als ervaringsdeskundige op het gebied van leven met een lichte lichamelijke beperking. Wat maakt dat ik dit kan zeggen? Om dat uit te leggen wil ik jullie graag meenemen in het verhaal van mijn leven.

Foto door: Jiska Ogier

Tot vlak voor mijn geboorte was er eigenlijk niks aan de hand. Na een moeilijke bevalling en start in het ziekenhuis, leek alles goed af te lopen. De blijdschap was echter maar van korte duur. Na een half jaar werd duidelijk dat mijn motoriek zich anders ontwikkelende dan bij leeftijdsgenoten. Uiteindelijk bleek dat ik tijdens mijn geboorte een hersenbeschadiging (cerebrale parese) had opgelopen ten gevolge van zuurstoftekort. Dit resulteerde in een lichte lichamelijke beperking(spasticiteit). Wat dit precies in zou gaan houden, konden de artsen op dat moment niet zeggen. De kans bestond dat ik niet zou kunnen lopen en op een mytylschool terecht zou komen.

Voordat ik naar school ging, rond mijn derde levensjaar, ging ik twee ochtenden per week naar de peuterdagbehandeling in het revalidatiecentrum. Daar kon ik dan ook meteen mijn therapieën volgen. Gezien het feit dat ik mij goed ontwikkelde, is daarna gekozen om vanaf groep 1 naar een reguliere basisschool in mijn eigen dorp te gaan. Met hier en daar wat aanpassingen en ambulante begeleiding vanuit de mytylschool kon ik prima meekomen met de rest. Ondanks het feit dat mijn verwerkingssnelheid lager is, heb ik zonder vertraging mijn VWO- en HBO-diploma (Maatschappelijk Werk & Dienstverlening) behaald. Dat is toch wel een klein wondertje waar ik best trost op ben.

Het vinden van een baan leek een grote uitdaging te worden, maar dat bleek mee te vallen. Via de Banenafspraak ben ik in november 2018 bij Rijkswaterstaat begonnen. Eerst als projectondersteuner met een tijdelijk dienstverband en sinds de zomer van 2019 heb ik een vast contract als Adviseur Kennisstrategie Stormvloedkeringen. In deze functie zit ik helemaal op mijn plek en kan ik mij verder ontwikkelen als professional.

Natuurlijk is de weg die ik heb afgelegd niet zonder uitdagingen geweest. Met mijn beperking heb ik mezelf toch altijd extra moeten bewijzen en harder moeten werken om mijn plekje in de samenleving te veroveren. Mensen willen alles graag snel doen en daar pas ik met mijn beperking soms niet tussen. Dat knokken voor mijn plekje is eigenlijk een continu proces in mijn leven. Soms wat meer dan op andere momenten. Toch deins ik er niet voor terug om de uitdagingen aan te blijven gaan. Het is eigenlijk mijn mentaliteit geworden die ik gelukkig van jongs af aan van mijn ouders heb meegekregen. Als iets niet lijkt te lukken, zoek ik altijd naar een manier waarop het wel kan. Die instelling neem ik eigenlijk op alle levensterreinen mee en dat brengt mij best ver.

Mijn beperking zie ik als onderdeel van mijn persoonlijkheid. Het mooier en inclusiever maken van organisaties en de samenleving zou ik zonder beperking minder goed kunnen. Ik ben ervan overtuigd, ook door de feedback die ik gevraagd en ongevraagd krijg, dat mijn ervaringsdeskundigheid mij een sterkere professional maakt. Dit is zelfs het geval als ik even niet direct met inclusie bezig ben, omdat ik altijd oog heb voor de betrokken partijen en kijk naar de mogelijkheden. Daarnaast heb ik door mijn beperking ook veel geweldige ervaringen mogen beleven, inspirerende mensen ontmoet en hechte vriendschappen opgebouwd. Als je mij vraagt of ik met iemand zonder beperking zou willen ruilen, is mijn antwoord dan ook: ‘’Nee’’.

Hopelijk hebben jullie door dit blog al wat meer een idee gekregen van wie ik ben, hoe ik in het leven sta en hoe ik jullie kan inspireren en adviseren. Natuurlijk zijn er veel meer dingen te vertellen over mijn leven, activiteiten en visie, maar dat volgt in mijn volgende blogs. Blijf mij volgen via deze website of via mijn Facebookpagina om op de hoogte te blijven.