Slecht nieuws als het gaat over de Banenafspraak

15 november 2020 1 Door Cynthia van der Winden

In 2013 werd de afspraak gemaakt dat er in 2025 125.000 werkplekken voor mensen met een arbeidsbeperking gecreëerd zouden moeten zijn. Deze week werd duidelijk dat we bij lange na niet op de goede weg zijn om deze ambitie te halen. In 7 jaar tijd zijn er 12.000 nieuwe banen bijgekomen, dus een magere 10% van de doelstelling. Ergens wist ik wel dat het slecht ging, maar ik schrik toch enorm van deze cijfers. Helemaal omdat ik vanuit eigen ervaring weet hoe belangrijk het hebben van een baan is, ook of misschien wel juist voor mensen met een beperking.

Het was november 2016 toen ik via via een uitnodiging kreeg om bij Rijkswaterstaat op gesprek te komen voor een baan via de Banenafspraak. Het ging om een tijdelijke baan van 2 jaar als projectondersteuner en het paste niet helemaal bij mijn studierichting, maar de kans om bij een werkgever als Rijkswaterstaat aan de slag te gaan liet ik niet aan mij voorbij gaan. Nu exact 4 jaar later kan ik toch wel zeggen dat dat een van de beste beslissingen in mijn leven is geweest. Door het opstapje van de Banenafspraak zit ik nu helemaal op mijn plek als adviseur Kennisstrategie Stormvloedkeringen. In deze functie ben ik heel erg bezig met de menskant en de strategische keuzes in de organisatie. Dat zijn precies de dingen die ik leuk vind en die passen bij mijn kwaliteiten. Bovendien mag ik als ambassadeur ook nog eens Rijkswaterstaat adviseren op het gebied van diversiteit en inclusie. Mijn carrière had op geen mooiere manier kunnen beginnen. Daar ben ik Rijkswaterstaat ook heel dankbaar voor en vind ik het bedrijf een goed voorbeeld als je hebt over inclusief werkgeverschap.

Los van het feit dat ik plezier heb in mijn baan, een invulling voor mijn dag heb en natuurlijk geld verdien, brengt het hebben van een baan mij nog veel meer. Het geeft mij het gevoel dat ik van waarde ben voor de samenleving en volwaardig meedoe. Door mijn collega’s word ik serieus genomen en mijn beperking is nooit een issue. Vroeger op school was dat wel anders. Voor mijn gevoel moest ik mij altijd extra bewijzen (vooral naar klasgenoten) om er ook maar een beetje bij te horen. Ondanks mijn inzet hoorde ik er nooit echt bij en liep ik letterlijk en figuurlijk altijd achteraan in de rij. Dat maakte mij ontzettend onzeker. Het feit dat ik deze onzekerheid nu volledig los kan laten en gewaardeerd word voor het werk dat ik lever is enorm goed voor mijn zelfvertrouwen. Daarnaast zorgt het hebben van een baan er ook voor dat ik een leven kan opbouwen en dus in dezelfde levensfase zit als de meeste mensen van mijn leeftijd. Het zorgt er dus ook voor dat ik kan meekomen in het sociale leven. Dat maakt mij een gelukkig mens.

Het hebben van een baan zorgt er dus voor dat ik zekerder en gelukkiger in het leven sta. Dat maakt ook dat de cijfers van Banenafspraak mij zo raken. Ik gun iedereen en zeker mensen met een beperking een passende en uitdagende werkplek. De groep van mensen met een arbeidsbeperking is net zo divers als de hele samenleving. Niet iedere baan zal dus geschikt zijn voor iemand met een bepaalde vorm van beperking. Iemand die slechthorend is, kun je bijvoorbeeld beter niet in een callcenter neerzetten. Dat lijkt een flauw voorbeeld, maar zo simpel is het gewoon! Het is een kwestie van kijken waar iemands kwaliteiten liggen en op zoek gaan naar een functie die daarbij past. Dat principe geldt eigenlijk ook voor werknemers zonder beperking. Mensen komen nu eenmaal het best tot hun recht als zij werk doen dat dicht bij hun kwaliteiten ligt.

Het is dus zeker mogelijk om mensen met een arbeidsbeperking aan een geschikte werkplek te helpen. Als je het mij vraagt, is het vooral de angst en de onwetendheid bij werkgevers die ervoor zorgen dat er nog veel te weinig mensen met een arbeidsbeperking een baan hebben gevonden. Er wordt nog veel te veel vanuit vooroordelen en onmogelijkheden gedacht. In veel gevallen is dat onterecht en blijkt er meer mogelijk dat je denkt. De beste manier om daarachter te komen, is in gesprek te gaan met de werknemer die de beperking heeft. Zij/hij is immers de ervaringsdeskundige over het leven met die beperking en kan dus het beste vertellen wat er nodig is om optimaal te kunnen functioneren. Deze gesprekken zijn volgens mij de sleutel naar het creëren van banen voor mensen met een arbeidsbeperking. Dus werkgevers: stap over die angst heen en ga gewoon het gesprek aan.